دلم    درياي   بي تابه   خدايا

انيسم  چشم   بي خوابه   خدايا

به مستي هر کسي ميخونه داره

مرا    ميناي   خونابه    خدايا

 

 خداوندا   بسان     برگ    پائيز

 وجودم را به پاي عشق خود ريز

 خوشا  افتم  به پايت  در  بهاران

 بهارم   را  به    پائيزم    بياميز

 

نمي خواهم  کسي  من  را بجويد

مبادا    دل   گلي    تازه    ببويد

نمي خواهم  بگويم  ديگرازعشق

دلم خواهد که عشق از من بگويد